Balthazar – Fever: Triomfantelijke koortsdroom

Image result for balthazar fever

Fans van Balthazar werden de voorbije jaren voldoende verwend. De twee frontmannen, Maarten Devoldere (Warhaus) en Jinte Deprez  (J. Bernardt), gingen hun eigen weg, en hetzelfde gold in minder opvallende mate voor Simon Casier (Zimmerman). Patricia Vanneste, de violiste, zei de band ondertussen finaal gedag. Allemaal elementen om te denken dat het een moeilijk wederzien zou worden. Vooral de twee albums (Hier de recensie van We fucked a flame into being) van Warhaus deden bij wijlen denken dat de Lennon & McCartney van Kortrijk klaar waren om elkaar uit te wuiven.

Maar dan was daar plots Fever, een single die maar een luisterbeurt nodig had om de Balthazarfan weg te blazen. Dat ritme, die sfeer, die geweldige samenzang tussen de twee creatieve krachten binnen de band! In aanloop van de release van het gelijknamige album werden er nog nummers vrijgegeven. Het zwierige Entertainment (met gefluit en trompetjes!), het zwoele I’m never gonna let you down again en het opgewekte Wrong vibration. En daarmee is ook het album samengevat: ritmisch, sfeervol, zwierig, zwoel en opgewekt.

Want wie dacht dat Fever moeilijk te overtreffen was, wordt al meteen gerustgesteld door het tweede nummer Changes, dat vooral uitblinkt door een oorwurm van een refrein, waar toch voldoende hoek af is om Balthazar te blijven. Op Grapefruit komt er zelfs een heuse beat aan te pas, maar daar is al even snel de prominente basgitaar en oosterse viooltjes. Als inspiratiebron gaven Devoldere en Deprez onder ander Talking Heads op, een band die vrolijk en licht kan zijn op een artsy manier. Wel, missie geslaagd.

En wat meer, waar Balthazar in het verleden wel een nummer of twee had dat de algemene sfeer wat brak of duidelijk minder van kwaliteit was, is Fever hun meest consistente plaat, wat niet wil zeggen dat er geen uitschieters zijn, alleen ligt alles in eenzelfde visie, kleur en sound, mede dankzij de productie van Jasper Maekelberg (Faces on TV). Soms komen J. Bernardt en Warhaus wel al eens loeren, zoals op Wrong Faces of Phone Number, maar algemeen gezien is het geheel veel groter dan de som van de delen.

De verwachtingen (en zeker de mijne) lagen torenhoog voor de terugkeer van de troonpretendenten van de Belgische muziek. Ook na Fever bereiken ze nog niet het niveau van dEUS. En Fever, hoewel ik op dit moment zou durven stellen dat het het beste Balthazaralbum van de vier is, is nog geen Ideal Crash. Maar het gemak waarmee ze een nieuwe draai geven aan hun lijzige artrock en toch zo kwalitatief en zo Balthazar blijven is verbluffend. Om het met een cliché te zeggen: Nog 9 plaatsjes in de album top 10 2019 te gaan!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in muziek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s