Meilyr Jones – 2013: Das Leiden des Jungen Meilyr

meilyr_jones_-_2013_2

Ooit was er een tijd dat gelukkig zijn geen overweldigend levensdoel was, maar dat het net bon ton was om gekweld te worden door Ichschmerz en Weltschmerz.  Deze gevoelens van reddeloosheid en zinloosheid waren vaak de inspiratiebron voor literaire en andere meesterwerken, denk maar aan de Lake Poets of Goethe. Lijden stuwden genieën in de richting van grootse verwezenlijkingen. In 2013 moet Meilyr Jones ongetwijfeld aan deze inspirerende voorbeelden gedacht hebben. Zijn relatie liep op de klippen en zijn band, Race Horses, spatte na een sterke tweede album uit mekaar. De Welshmen deed wat elke zichzelf respecterende oude ziel zou doen; hij trok naar Rome. Zijn debuut als soloartiest staat dan ook in het teken van zijn persoonlijke Grand Tour, zijn omzwervingen in de Eeuwige Stad en hoe  de dwalende Jones hier opnieuw het juiste pad vond.

Meilyr Jones, klassiek geschoold maar met een hart voor popmuziek, tracht op alle mogelijke manieren zijn zielenroerselen te veruitwendigen. Soms doet hij enkel beroep op zijn breekbare stem en een piano, zoals op Refugees, soms gaat het net de tegenovergestelde richting uit, met een heus orkest, bestaande uit vrienden en vrienden van vrienden. Het is die verrassende ontdekkingsreis, doorheen de grote thema’s van het menselijke bestaan, maar eveneens doorheen de muziekgeschiedenis, die van 2013 een bijzonder en ambitieus album maakt, doordrenkt met heel veel authenticiteit en passie.

De opener How to recognize a work of art doet nog vermoeden dat de luisteraar vooral pop op Britse leest kan verwachten. Het door trompetten voortgestuwde uptempo nummer doet denken aan Dexy’s Midnight Runners, een band waar ook Race Horses met veel bewondering naar refereerde. Maar het tweede nummer toont al meteen de diversiteit die het album kenmerkt. Don Juan is een ingetogen nummer, waar het klassieke popkwartet wordt ingeruild voor klavecimbel, viool en fluit. De onversneden popmuziek krijgt een barokke make-over.

Jones toont zich doorheen het hele album een liefhebber van eclecticisme. Nummers als Passionate Friend en Return to Life zijn groots en meeslepend, met orkest en koor. Rome en Love zijn eveneens klassiek instrumentaal begeleid, maar zijn eerder ingetogen en krijgen meer ruimte om te ademen. In Rain in Rome passeert een Renaissance-koor en op Olivia zorgt de explosie zowaar voor een Carl Orff moment. Meilyr Jones was in 2013 in grote nood en schuwt de grote gebaren niet om dit muzikaal van zich af te schudden. Featured Artist, leunt net zoals de openingstrack eerder tegen traditionele pop aan, maar is ook meer dan gemiddeld gedecoreerd.

Rome is altijd een trekpleister en inspiratiebron geweest en Jones refereert ook tekstueel naar de reuzen op wiens schouders hij graag vertoeft. Zo passeren onder andere Shakespeare, Byron en Berlioz de revue. Aangezien 2013 een neerslag is van de zoektocht die Jones in dat jaar werkelijk heeft ondernomen, doet het nergens geforceerd of pompeus aan. Thema’s als twijfel, inspiratie en zingeving komen steeds terug, waardoor het album ondanks de muzikale diversiteit toch als een geheel aanvoelt. Jones slaagt er goed in om het oude, muzikaal en thematisch, te verbinden met het nieuwe, het keurslijf van de popsong. Samen zorgt het voor een uniek en geïnspireerd debuutalbum.

2013 zal ongetwijfeld niet naar ieders smaak zijn. Jones’ stem is soms filterdun, de muziek vaak springerig en grillig. Voor de liefhebber van klassiek is het mogelijk te rechtlijnig, voor liefhebbers van popmuziek mogelijks te klassiek. Maar het is een authentiek egodocument, een moderne vertaling van de Romantische gedachte dat omgeving en ziel corresponderen en dat woord en muziek als geen ander dienen om deze woelige strijd te vereeuwigen. Alleen al vanwege de veelzijdigheid,  ambitie en authenticiteit verdient dit album een hele hoop aandacht en erkenning.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hersenspinsels, muziek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Meilyr Jones – 2013: Das Leiden des Jungen Meilyr

  1. Pingback: Albums 2016: 5-1 | De Profundis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s