Old Sea Brigade – Ode to a friend

old sea brigade

Het is vaak de kommer en kwel die inspiratie geeft om kunst te maken. Zo ook voor Old Sea Brigade, de artiestennaam van Ben Cramer uit Nashville, Tennessee, een van de epicentra van Amerikaanse muziek. Alles begon met het titelnummer, een instrumental dat Cramer schreef na de zelfmoord van een vriend. Daaruit stroomden de andere 10 nummers die samen het debuutalbum van de singer-songwriter vormen.

Ode to a friend is, gezien de aanleiding en de thematiek, een ingetogen, sereen, reflectief en mooi album geworden, dat niet uitblinkt in originaliteit of uniciteit, maar via de juiste muziek de juiste snaar weet te raken. De meeste nummers zijn gebouwd op hetzelfde principe, namelijk een tokkelende gitaar met op de achtergrond af en toe elektronische geluiden ter ondersteuning van de algemene stemmigheid. Vooral nummers als Hope of Cigarette hebben die traditionelere Nashvillereferenties. Resistance is dan weer een voorbeeld van een nummer waarbij de synthesizers een effectief en mooi elektronisch deken vormen, net zoals Seen a ghost, dat van alle nummers het meest directe singlepotentieel heeft.

Eigenlijk past elk nummer perfect in het geheel, maar persoonlijk springt Feel you, waarschijnlijk het meest minimalistisch en ingetogen, er uit. Wie op zoek is naar iets nieuw of sprankelend zal zijn gading niet vinden in dit album. Maar het is wel een authentiek werk geworden en het loont de moeite om hier even de tijd voor te maken. Of je dit album een kans geeft hangt er misschien ook vanaf of de stem van Old Sea Brigade iets met je doet. In ieder geval is het fijn om zo vroeg op het jaar (het kwam uit op 4 januari) al meteen zo’n album te mogen verwelkomen.

Geplaatst in muziek | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1. Aankomst

Korte inhoud

Hoewel dit eerste deel relatief kort is, ga ik het toch apart behandelen. Het is namelijk de introductie tot het verhaal, dat een goede 700 pagina’s beslaat. We leren Hans Castorp kennen, een jonge Duitser uit Hamburg die zijn examens tot een goed einde heeft gebracht en dankzij een oom kan beginnen in de firma Tunder und Wilms, actief in de scheepsbouw. Castorp heeft geen vlekkeloze jeugd gekend, waarover later meer, maar zijn opvoeding en onderwijs gebeurde wel in een relatief beschermde omgeving. Men zou hem zelfs (klein)burgerlijk kunnen noemen aan het begin van deze roman. Hij is op weg naar Davos, een plekje in Zwitserland, waar zijn neef Joachim Ziemssen in een sanatorium herstelt van een ziekte.

Onderweg krijgen we een (zeer korte) beschrijving van het leven van Castorp in Hamburg, de reis op de trein, en het veranderende landschap en uiteindelijk de aankomst in Davos, waar hij door zijn neef opgewacht wordt op het perron. Via een padje trekken ze richting het Internationaal sanatorium Berghof (fictief). Het gesprek gaat grotendeels over de gezondheid van Ziemssen, die volgens Castorp er gezond genoeg uitziet, maar tot zijn grote verbazing nog een kuur van een half jaar heeft voorgeschreven gekregen. Verder is de kersverse gast initieel teleurgesteld door de natuur. Ook komt er nog even een ander sanatorium in de buurt ter sprake, Schatzalp, dat zo hoog ligt dat men, wanneer het sneeuwt, de overleden patiënten via een bobslee naar beneden moet krijgen.

Thema’s en analyse

Ik heb het reeds in de vooraf gezegd, een van de belangrijkste thema’s in De Toverberg is tijd, en dan vooral de (gevoelsmatige) relativiteit ervan. Zonder te veel te willen verklappen, maar Hans Castorp zal net ietsje langer blijven dan de drie weken die hij had vooropgesteld. De verteller alludeert er verschillende keren op dat tijd relatief is in het (tijdelijke) verblijf van de protagonist. In deze eerste beschouwing wordt er ook uitgeweid over ruimte. Tijdens de treinrit zien we ruimte dezelfde kwaliteiten toebedeeld krijgen als tijd, namelijk dat ze een mens veranderen. Volgens de verteller wordt zelfs “de pedante kleinburger” zo naar zijn “vrije en oorspronkelijke” toestand gebracht.

Castorp is fysiek steeds verder verwijderd van zijn modale, burgerlijke leven. Aangezien dit samenvalt met zijn gehele identiteit, wat in volgende delen duidelijker wordt, is dit geen klein detail. Elke meter die de trein dus aflegt, heeft, net als elke minuut die passeert, het effect dat Castorp verandert. Die verandering manifesteert zich ook in een fysieke reactie op zijn nieuwe omgeving. De gelatenheid en indifferentie waarmee hij deze reis aanvankelijk benadert, wordt voor het eerst gedwarsboomd door de ijle lucht en de diepte van het landschap, die hem enigszins doet duizelen. Hij heeft plots door dat dit niet zomaar een uitstap op automatische piloot zal worden.

Ook krijgen we al enkele hints over wat Castorp te wachten staat. Ziemssen benadrukt verschillende keren dat het getrouwe stedelijke middenklasseleven haaks staat op het leven in het sanatorium. Hij heeft het over hierboven en hieronder. En zegt enkele keren dat het “bij ons” zo niet werkt. Of dat je “bij ons” automatisch anders tegen de dingen of tegen het concept tijd gaat aankijken. Ook dit is een belangrijk thema. Het is door de dualiteit tussen het gewone, alledaagse, herkenbare leven en de microkosmos van het sanatorium dat Mann net de interessante personages, die elk op hun manier een levensvisie of denktrant symboliseren, op een geloofwaardige manier kan introduceren en in interactie laten treden. Maar de “bij ons” staat hier ook voor een absurde wereld, zonder arbeid, met continue recreatie, intellectuele spielerei en decadentie. Dat weet Castorp nog niet, maar hij zal het snel ontdekken (samen met de lezer van deze blog).

Ten slotte speelt het landschap en de natuur ook een belangrijke bijrol in dit eerste deel (en de roman op zich). Zoals hierboven reeds gezegd slingert de trein zich een weg naar boven, waarbij het hoofdpersonage de fysieke sensatie ervaart. Nadat hij uitgestapt is zal hij aanvankelijk echter wat schamper doen over de omgeving. Hij heeft het gevoel dat de bergen niet echt hoog zijn (vooral omdat hij al op 1600 meter zit) en is teleurgesteld geen gletsjers te zien. Ziemssen drukt hem op het hart dat de pieken wel degelijk hoog zijn (nvdr. +-3200 meter is toch al niet min) en dat de pieken besneeuwd zijn.

The making of Hans Castorp

Hans Castorp is, zoals zo vaak in een bildungsroman, een redelijk ordinaire, ietwat simpele jongeman. Later zullen zijn persoonlijkheid, zijn levensverhaal en zijn beweegredenen uitgediept worden, maar op dit moment krijg je een gevoel van burgerlijke oppervlakkigheid. Hij is voorbereid op een leven als bediende in de Duitse industrie en heeft daarnaast niet veel interesses of ambities. Hij wil dit bezoek aan zijn neef net zo snel mogelijk achter de rug hebben, zodat hij kan beginnen met het échte leven, zijn carrière. Deze redelijk beperkte visie is belangrijk om hem later af te zetten tegen de verschillende bewoners, elk met hun eigenheid en vertegenwoordigers van ideeën.

Persoonlijke impressies

Tijd en ruimte en reizen (geen ruimtereis). Zelfs al is de aard en de aanleiding van deze specifieke onderneming in dit specifieke boek nogal bijzonder, het gevoel dat tijd en ruimte ons veranderen is wel degelijk herkenbaar. Eigenlijk overvalt het je vaak meteen wanneer je op vakantie vertrekt, al in het vliegtuig, de auto of de trein. Hoe verder je weg gaat van het gekende, hoe losser je jezelf voelt komen van de beslommeringen. Het is niet dat deze plotseling zijn verdwenen, maar ze hangen vast aan een bepaalde context, een zekere routine. Het leven thuis, het huishouden, het werk, de sociale en familiale verplichtingen.

Het is dat waar Mann op doelt wanneer hij zegt dat afstand een mens kan transformeren, van iemand kleinburgerlijk naar een vagebond. Plots herwinnen we een deel van onszelf, een deel waar we soms het gevoel van hebben dat we die persoon ergens op de achtergrond moeten laten. Dat is ook wat Hans Castorp, hoewel hij nog niet eens aan zijn carrière is begonnen, ook zal ervaren. Om half in thema te blijven, Franz Ferdinand (De Schotse groep, niet de Oostenrijkse troonopvolger) wist al “It’s always better on holiday, that’s why we only work when we need the money. (Zij hebben trouwens ook een nummer genaamd Ulysses, dus zo is de cirkel ook meteen rond)

En om nog ietsje meer in thema te blijven, moest ik ook denken aan een van de bekendste gedichten uit ons taalgebied (denk ik toch), Sonnet van P.C. Hooft. Deze sluit dit gedicht af met volgende ware en mooie woorden:

En mijn verlangen kan de Tijdgod niet bewegen.
Maar ‘t schijnt verlangen daar zijn naam af heeft gekregen,
Dat ik de Tijd die ik verkorten wil, verlang.

Geplaatst in De Toverberg | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Eenzaamheid troef

Het nieuws dat er in Sint-Truiden een eerste schepen van eenzaamheid komt werd her en der op gelach onthaald. Sommigen plaatste het zelfs op dezelfde hoogte als pakweg de Vlaamse hamstercoördinator. Alle grapjes ten spijt is het enerzijds vooral een goed statement en anderzijds much ado about nothing (weliswaar met een belangrijke kanttekening dat de materie dat allesbehalve is)

Kritiek dat het geldverspilling zou zijn is natuurlijk je reinste zever, want het gaat gepaard met andere (sociale) bevoegdheden. Verder is het voor een stuk een kwestie van semantiek. Had men het buurtwerking, inclusie of maatschappelijke integratie gedoopt, er was niemand die er aandacht aan had geschonken. Maar het is het soort van semantiek dat toe te juichen valt.

Eenzaamheid is namelijk een groot probleem en in tijden van gezinsverdunning en vergrijzining is het risico op nog meer isolatie groot. Dit heeft gevolgen voor de mensen die zo afgesloten geraken, niet langer de zorg krijgen die ze nodig hebben en mentaal eronder lijden. Het is ook niet enkel een kwestie van enkel senioren.

Je kan dan inderdaad denken dat een schepen daar niet veel aan kan of zal veranderen, maar het aanstellen van een schepen van eenzaamheid ligt in de lijn van de tendenzen in de regelgeving. Sociaal beleid en zorg moeten proactief en buurtgericht zijn, het lokaal bestuur moet informele buurtnetwerken ondersteunen en waar nodig formeel aanvullen. Dat is voor een groot stuk om, inderdaad, eenzaamheid en sociale isolatie tegen te gaan.

Een lokaal eenzaamheidsbeleid kan dus veel meer betekenen dan pakweg dierenwelzijn, een bevoegdheid die deze legislatuur prominent opduikt en waarschijnlijk op de schaal der dingen meer windowdressing is dan een schepen van eenzaamheid. Bezoekprojecten, ruildiensten, zorg voor de buurt en de buren, een meldpunt,… Allemaal zaken die een verschil kunnen maken maar afstemming en coördinatie vereisen.

Ik kan dus best geloven dat het grappig is om een schepen van eenzaamheid in een titel van een artikel te lezen, maar wie er een kerntakendebat van maakt heeft en weinig kaas gegeten van lokale besturen en geen zicht op de noden en antwoorden op lokaal niveau. De strijd tegen eenzaamheid is een taak van ons allen en de vele kleine initiatieven van burgers kunnen tot een mooi geheel worden gesmeed met behulp van het lokale bestuur. De strijd tegen eenzaamheid zal inderdaad onder andere namen in de meeste besturen staan, maar soms is het niet slecht om, zoals men dat graag heeft, de zaken expliciet te benoemen.

Geplaatst in Politiek, Sociaal beleid | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

-1: Vooraf

Related image

Dit project begint in feite op 8 november 2009, inmiddels meer dan 9 jaar geleden. Het is een redelijk anonieme maandag, waarop er op nieuwsvlak weinig gebeurde. Maar een belangrijke dag in het leven van een toen 22-jarige student geschiedenis. Op die dag bestelde ik namelijk, zo leert mij een klein onderzoek, De Toverberg van Thomas Mann, op amazon.co.uk. Omdat ik nog een redelijk bekaaide student was, gebeurde dit tweedehands via Bookbarn International, gelegen in Hallatrow nabij Bristol, naar eigen zeggen een van de grootste boekhandels in het Verenigd Koninkrijk, met een van de meest diverse collecties van authentieke exemplaren en literaire collector items. Dit meesterwerk kostte mij uiteindelijk 9,20 euro.

Omwille van mijn totaal gebrek aan kennis van het Duits en mijn weerwil om anderstalige boeken in Nederlandstalige vertalingen te lezen, koos ik dus niet voor de Zauberberg of De Toverberg, maar wel voor The Magic Mountain. Het is zelf ook wel een bijzonder exemplaar. Op de cover steken de Alpen boven het nietige sanatorium uit, met in het midden de donkere naaldwouden die het perfecte decor voor het verhaal vormen. Verder leert de eerste pagina mij dat deze versie uit 1996 komt, vertaald is door Helen Tracy Lowe-Porter (hoewel de oorspronkelijke vertaling gebeurde door Alfred A. Knopf, wat een mooie namen allemaal). Ook heeft iemand de typfout (Zauerberg) tot twee maal toe gecorrigeerd.

DSC06533

Juist is juist

Eerlijk gezegd was dit een aankoop op basis van naam en reputatie, zoals daarvoor en daarna ook boeken als The Great Gatsby (hoera), The Old Man and the Sea (Bwa ja) en À la recherche du temps perdu (bweuk) passeerden. Alleen was dit een voltreffer zonder weerga. De Toverberg is naar alle waarschijnlijkheid mijn favoriete boek. Misschien net omdat ik het op mijn 22ste las, nog in volle (intellectuele) ontwikkeling, net zoals het hoofdpersonage. Dat is dan ook (onder andere) de kern van de roman. Voor een flitsend verhaal moet je het niet lezen. Zelfs reviews waaruit een appreciatie voor het boek valt af te lezen, hebben het over saaie passages en over een manifest gebrek aan humor. En dat klopt ook ergens wel (hoewel….). En toch.

Het is volgens velen inderdaad niet het meest meeslepende boek. Sommigen zouden het omschrijven als taai. Maar niet op de manier dat Ulysses taai is. Dat boek springt van de ene stijl naar de andere en is modern en experimenteel. Deze roman staat echter, net als de wereld en de personages in het verhaal, op de scharnier tussen het oude en het nieuwe. Het is traditioneler in stijl en vorm, maar het is wel gefragmenteerder, waarin het verhaal op zich de tweede viool speelt. Alles draait om de personages en wie en wat zij vertegenwoordigen.

Het is een ideeënroman en een bildungsroman, waarbij het hoofdpersonage Hans Castorp het naïeve, onbeschreven blad is, het perfecte canvas voor de vele impressies en ideeën die in de microkosmos van het sanatorium bestaan. Mann gebruikt de personages om te reflecteren over de waarheid (en de relativiteit ervan), tijd (en de relativiteit ervan), de natuur, de maatschappij en ziekte en gezondheid, leven en dood. Hoog in de Alpen wordt er vanop een afstand gekeken naar en gesproken over Europa in de vroeg twintigste eeuw, vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. De lezer ziet hoe het oude op het punt staat om op brutale wijze verslonden te worden door het moderne, in al zijn facetten.

Waarom #ProjectToverberg? Wel, om bovenstaande reden. Niet dat ik ga beweren dat we in dezelfde soort tijd leven, maar toch een klein beetje. En misschien heb ik wel net als Hans Castorp onbewust nood aan een bezoekje aan een microkosmos van ideeën. Ik heb De Toverberg reeds twee maal gelezen. Een keer in 2009. Een keer in 2013. Het is dus misschien goed (en symbolisch) om het ook in 2019 nog eens de nodige aandacht te schenken. Het is niet zo dat ik, zoals bij Ulysses het geval was, het verhaal helemaal moet ontdekken, maar het boek is, zelfs na drie keer een vat vol inzichten en verrassingen, een intellectuele reis naar een andere tijd, maar met universele ideeën en discussies die ook vandaag relevant zijn. Ik zal dan ook, indien relevant, proberen om bruggen te maken naar het hier en het nu. Of naar mijzelf. (Telkens onderaan de blog, zodat jullie naar believen kunnen afhaken)

Ik nodig de lezer van deze blog dan ook allemaal uit op de trein naar Davos, en daar, ietsje boven het dorpje zelf, op 1600 meter, naar het Internationaal sanatorium Berghof.

DISCLAIMER: Ik mik op 1 deel per week. Sommige blogposts zullen samenvoegingen zijn van verschillende kleinere delen. Het boek tegelijk meelezen is dus zeker haalbaar.

 

 

 

Geplaatst in De Toverberg, Hersenspinsels | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

De (pseudo)Nihilistische Partijawards 2018

Beste schriftelijke vraag van een parlementslid waar je eigenlijk niet veel van verneemt.

De vraag van Martine Taelman aan minister Vandeurzen over proefprojecten met blindegeleidenpaardjes- en pony’s.

Beste mondelinge vraag van een parlementslid.

De vraag van Lode Ceyssens aan minister Weyts over flitscamera’s uitgerust met pluviometers ter handhaving van het inhaalverbod voor vrachtwagenchauffers bij regenweer.

Beste verdwijntruc van een politicus n.a.v. een schandaal

Daniel Termont tijdens het uitbreken van het schandaal rond de woonkwaliteit van sociale woningen in Gent.

Beste politieke citaat (nationaal)

Die hypothese is aan de lage kant, maar als je in de situatie zit dat je veel kunt vragen, dan zou dat kunnen. – Kris Peeters over het burgemeesterschap bij 5%.

Beste politieke citaat (internationaal)

There has been much, sort of jocularity about the term “Brexit means Brexit”, but it does mean Brexit – Theresa May

Beste Twitterdicussies

Anouk Tourbeyns en Gilles De Moor en de maandelijkse discussie over blank en wit.

Beste kandidaat uit De Mol 2018

Tom Meeuws

Beste opiniestuk waarbij omvolkingstheorie wordt gebruikt om sympathie te winnen

“Waarom abortus moraal bankroet is” door Othman El Hammouchi (Doorbraak)

Beste essay in de categorie “Waarschijnlijk snapt ook de auteur dat dit op niets slaat”

Hendrik Bogaert – In vrijheid samenleven

Beste fictie (geschreven)

De columns van Mia Doornaert.

Grootste verspilling van belastinggeld in een poging om hip over te komen

Lil’ Kleine op sp.a-congres GO LEFT

Grootste verspilling van belastinggeld (maatschappelijk)

Bij Debecker

Beste poll

Curryworst vs. frikandel vs. blad steen schaar vs. schaar steen papier.

Grootste teleurstelling m.b.t. poll/bevraging

De Grootste/Roodste duivel

Beste culinaire ervaring

De gebakken lucht van Rik Torfs

Beste “Oh mijn God, dit is zo Siegfried Bracke”-moment

De uitspraak “Een affaire waar ik niks van af weet en niks van af wil weten. Toch weet ik zeker dat ze disproportioneel is.”

Beste land

Nog steeds Kiribati

Lifetime achievement award

Katastroof

Man van het jaar

Matthias Dobbelaere-Welvaert

Vrouw van het jaar

Christine Blasey Ford

Boerenkinkel van het jaar

Theo “Theopampus Rex” Francken

Geplaatst in "Humor", Hersenspinsels | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Albums 2018: 5-1

5 Sam Lee & Notes Inégales – Van Diemen’s Land

Image result for sam lee van diemen's land

Club Inégales is een club in het Londense Euston waar de huisband de Notes Inégales, onder leiding van dirigent en componist Peter Wiegold de werelden van jazz, klassieke muziek, folk en wereldmuziek tracht te verenigen. Sam Lee, die met zijn twee vorige albums de traditionele folk van de Engelse en Ierse travellers in een 21ste eeuws jasje stak, werd door Wiegold uitgenodigd en uit deze samenwerking werd Van Diemen’s Land geboren. Het is een collectie van 9 nummers, over het leven op zee, verbanning, spijt en afscheid en de onbekende woestenij van verre landen. Lee zijn karakteristieke, meanderende zang is overal aanwezig, maar wordt op dit album ondersteund door een rijk assortiment instrumenten en diverse stijlen, van iets modernere jazz tot Schotse folk. Alweer een boeiende interpretatie van folkmuziek.

4 Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel & Casino

Image result for tranquility base hotel and casino

Misschien was het anders uitgedraaid en had hier nu Alex Turner – Tranquility Base Hotel & Casino gestaan, want de flamboyante frontman van Arctic Monkeys twijfelde aanvankelijk zelf of dit wel genoeg aanleunde bij het geluid van zijn band. Gitarist Jamie Cook overtuigde hem om samen naar gezamenlijke grond te zoeken, en die bevindt zich op de maan. Het Hotel & Casino is de aanleiding van Turner om tekstueel te meanderen over een uitgerangeerde artiest die optreedt in een burgerlijk hotel op een gekoloniseerde maan. Dichter bij maatschappijkritiek is Turner nog niet gekomen, maar hij doet het op zo een poëtische manier dat het niet prekerig wordt. Het zit ook vervat in vreemde stream of consciousachtige zijsprongen. Muzikaal zorgen de Monkeys voor een loungeretro die het in neonlicht badende futuristische hotel perfect tot leven brengt. Vanaf opener Star Treatment tot jolige meezinger The Ultracheese voert TBH&C je langs een soort van conceptalbum. Hoogtepunt is de Gainsbouresque titeltrack. Het gevoel leeft dat dit net als Humbug de band opnieuw verschillende richtingen kan uitsturen.

3 Anna Calvi – Hunter

Image result for anna calvi hunter

Calvi werd ten tijde van haar debuut door heel wat grote namen omarmd. Bowie, Reed en Nick Cave waren fans, Eno noemde haar de belangrijkste nieuwkomer sinds Patti Smith. Op de opvolger was Calvi echter zoekende, waardoor ze (onterecht) op de achtergrond verdween. Met Hunter, haar derde album, kwam ze echter strijdlustiger dan ooit terug. De muziek is scherp en boeiend, soms melancholisch en melodramatisch, zoals op Swimming Pool of het minimalistische Away, soms bombastisch, met gierende gitaren zoals op Indies or Paradise en Chain. Anna Calvi sloopt de muren van haar vrouwzijn, zowel vanuit haar geaardheid als vanuit haar positie als rockartieste in een mannenwereld. Ze speelt met rollen en posities, en verpakt dit in boeiende muziek, waarin opnieuw haar ongelofelijke stem de hoofdrol speelt. Als David Bowie, Lou Reed, Nick Cave & Brian Eno het zeggen, wie zijn wij dan om Anna Calvi niet eindelijk eens naar waarde te schatten?

2 Father John Misty – God’s Favorite Customer

Image result for father john misty god's favorite customer

Pure Comedy, Josh Tillmans vorige album, was iets tussen tragedie en farce. Father John Misty, het al dan niet uitvergrote narcistische en misantropische alter ego van Tillman, fileerde de wereld en the race of demented monkeys gedurende een uur en kwartier. Het resultaat was een interessante album dat zichzelf moeilijk in toom kon houden. Ditmaal fileert Tillman vooral zichzelf en, zo doen de teksten vermoeden, de diepe crisis waarin hij zich tijdens het schrijven van de plaat begon. De productie is kraakhelder, de melodieën zijn sterk en melancholisch en de teksten en stem van Tillman zijn ontegensprekelijk top.  Mr. Tillman is tragikomisch, Disappointing diamonds are the rarest of them all geeft een ironische kijk op liefde, terwijl hij zich in Please Don’t Die verplaatst in zijn vrouw, die bang afwacht tot hij een teken van leven geeft. Dit keer heeft Tillman minder dan 40 minuten nodig om zijn verhaal te vertellen. Het komt de kwaliteit en de aandachtspanne enkel ten goede.

1 Marlon Williams – Make way for love

Image result for marlon williams make way for love

Af en toe passeert er een album, zo goed als uit het niets, waarbij het vanaf de eerste luisterbeurt duidelijk is dat een plek in de hoogste regionen van het eindejaarslijstje een certitude is, schreef ik februari. Et voila. Williams schreef deze plaat na de breuk met Aldous Harding, de singer-songwriter die net als de zanger uit Nieuw-Zeeland komt. Uiteengedreven door het leven van de reizende muzikant, doorbrak de breuk zijn writer’s block van twee jaar, waarna hij de nummers op Make way for love in een mum van tijd neerpende. What’s chasing you of het mijmerende Beautiful Dress zijn gedrenkt in galmende tristesse, Party Boy en I know a jeweller leunen meer aan bij de country van zijn eerste album. Een ander hoogtepunt van de plaat is het duet Nobody gets what they want anymore, voortgestuwd door enkele gitaarakkoorden, dat Williams samen met zijn ex Aldous Harding (die hem dus heeft geïnspireerd deze plaat te schrijven doordat hun relatie stuk is gegaan) zingt. Faut le faire, maar het zorgt wel voor oprechte en oprecht mooie muziek. En het is deze oprechtheid, samen met de geweldige stem van Marlon Williams,  die ervoor zorgt dat Make way for love geen ode of pastiche is, maar ondanks de associatie met bovenstaande artiesten wel een eigen gelaat en gevoel heeft.

 

 

 

 

Geplaatst in Album top 10, muziek | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen